Door de Central Highlands naar Da Nang

In Da Lat ontmoet ik enkele vriendelijke easy-riders (locals die toerist achterop hun moto nemen en zo over de Ho Chi Minh trail touren tussen Da Lat en Da Nang), en kom zo heel wat interessante tips te weten! De mooiste stukken en de minst drukke trajecten fiets ik, de rest doe ik met de bus. Ik geniet enorm van de rustige stukken, de natuur is prachtig, met slechts af en toe een dorpje. Ik rij hier vooral door koffieplantages, langs enkele mais –en rijstvelden. Langs en ook OP de weg wordt alles opengespreid om te drogen!
Maar ja, ook hier in de Central Highlands is veel verkeer! Op bepaalde stukken kruis ik grote Amerikaanse trucks met zeecontainers. De luid claxonnerende bussen maken me nog steeds gek! Met veel plezier stap ik op de bus om de drukte te vermijden.

Na het zien van al dat hondenvlees op de markt, ga ik in Kon Tum op zoek naar een restaurantje waar ik daadwerkelijk hond kan eten. Tja, ik probeer echt alles! Helaas blijkt men mij een foutief adresje gegeven te hebben... Die hond daar ter plaatse werd me wel heel nerveus (toevallig?) en laat heel aggressief zijn tanden zien, dus ik staakte mijn zoektocht en eet verderop heerlijke banh xeo.

In Kon Tum maak ik ook een bezoek aan een houten kerk en bezoek een weeshuis, ik ontmoet er de Waalse Phillip en voor ik het goed en wel besef spendeer ik er 4uur... Phillip komt hier jaarlijks 4 maand Franse les geven. Naast de lessen maakt hij ook enorm veel tijd om met de kinderen te spelen, en hun een beetje te verzorgen!
90% van de kinderen is Bahnar (etnische minderheidsgroep). Niet allemaal zijn het weeskinderen, sommigen zijn gevonden als boreling in het woud, of werden hier gebracht door ouders die geen geld hebben om ze op te voeden. Een aantal zijn ook op het nippertje van de dood gered, aangezien Bahnar de baby doden als de moeder sterft tijdens de bevalling...
Speelgoed is hier niet te zien. Het weinige speelgoed ligt verborgen voor de kinderen... Reden? Vraag niet waarom... Doe geen moeite om de Vietnamese mentaliteit te veranderen... Met de kinderen spelen heeft hier de allerlaagste prioriteit. Oke, eten maken, poetsen en de kinderen wassen is belangrijk, maar ach, die kinderen worden constant gevangen gehouden tussen 4 muren! Ze doen elkaar gewoon pijn omdat ze hun energie niet kwijt kunnen... Ik kom in een leefgroepje met wel 25 peuters, in een ruimte niet groter als een doorsnee Westerse woonkamer. Van zodra ik een kleine op mijn arm neem (zodat die aan de knuffels kan komen en de foto's en tekeningen kan zien, hoog aan de muur), beginnen er 4 andere kids aan zijn voeten te trekken als zot! Alle kinderen hebben kleine wondjes, krassen, vooral op armen en rond de oren. Niemand weet zogezegd hoe ze er gekomen zijn...
Omdat Phillip het vertrouwen heeft van de hoofdzuster, mogen we elk 3 kinderen mee naar buiten nemen in de tuin. Geloof me, die kinderen waren zo euforisch, te vergelijken met ons Westerlingen die een verre reis maakten!! Een jongentje die nooit spreekt, duidelijk getraumatiseerd (en daardoor ook onderdrukt door alle andere kinderen) wijkt geen 30cm van me af... Toen ik vertrok stond hij in zijn broek te plassen, wetende dat hij die 3 a 4 uurtjes bescherming en geborgenheid misschien nooit meer zou meemaken...


En nu een pechverhaaltje:
Bij het verlaten van de Ho Chi Minh trail in Kon Tum kom ik langs een heel mooie weg, allemaal rubberboomplantages, amper verkeer, geen toerisme, kleine dorpjes, met handen en voeten uitleggen om iets te eten te krijgen... Kinderen komen naast mijn fiets staan en meten zich tegenover de hoogte van mijn zadel... Kortom, een gedroomde route!
Bij een klein huisje had ik net een verfrissende rietsuikersap gedronken toen plots 2 politieofficiers me opmerken vanop hun motor en naar me toekomen. Ze groeten me heel vriendelijk, willen me precies de weg aanwijzen, en ik moet ze volgen naar hun kantoortje even verderop...
Na veel blabla, pasport –en visacontrole, komt het erop neer 'NO ROAD!'. Ik leg hem uit dat ik met fiets overal doorgeraak, bedank hen vriendelijk (voor het halfuur vertraging...) en vertrek. Nog geen 2 minuten later zijn ze er terug, doen me stoppen en blokkeren me de weg! Opnieuw veel blabla, maar ze kunnen me niet uitleggen wat er aan de hand is... Ik vraag 'war'? 'fighting'?, omdat er misschien rebellen zijn in het grensgebied met Cambodja en Laos, maar ik krijg geen antwoord... Het kwam er dus op neer dat ik de volgende 20km, tot Plei Can, niet mocht fietsen, en volledig terug naar Kon Tum moest om langs de grote weg tot Plei Can te gaan. Welteverstaan diende ik 120km extra te rijden, terwijl het in 20km kon! Hadden ze me ook 1,5u bezig gehouden, was het donker, begon het te regenen, en was het eerste stadje met guesthouse 18km terugrijden! Ik werd uiteindelijk onder begeleiding teruggebracht, t'is te zeggen de eerste 7km, want plots waren ze weg, waarschijnlijk hielden ze niet echt van de regen op hun moto...
Een leuke verrassing wacht me op in het stadje Ta Sang! Het enige guesthouse (zonder uithangbord of aanduiding) is precies een beestenstal! De ooit geverfde muren zijn bruin en alles ligt onder een dikke laag stof. De deur kan niet meer dicht, en heeft grendel noch slot. Toilet is vuil en ik heb enkel een kraantje met stinkend, koud water om me trachten op te frissen. Bovendien vragen ze 10USD! Je moet het maar durven! Ik bied af, en krijg de kamer voor 5USD... Eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg en best een grappig avontuur, maar dit was niet alles... In de kamer naast me, dat geen kamer maar een woonkamer/shop was, zitten enkele mannen die het ene blikje bier na het andere openen, uiteraard met een pak gezever en gelach, en muziek erbij! Allemaal niet zo erg toch? Jawel! De muur die onze kamers scheidde, was slechts tot 30cm onder het plafond gemaakt! Gevolg: ik geniet volop mee van alle licht en geluid, alsof mijn bed midden IN een vol cafe stond. Leuk, leuk... Rond 23u is het feestje afgelopen, maar wordt er opnieuw muziek opgezet... het licht blijft aan, rara... tot 's ochtends! Oordopjes en ooglapjes konden het leed amper verzachten en ik stapte met een rothumeur uit bed... In plaats van 5USD te betalen, had ik eigenlijk 50USD moeten krijgen om hier te WILLEN overnachten!

Ik weet echt niet wat het is met dit volkje in Vietnam... Kheb nog nooit op zo'n korte periode, zo'n uiterst wisselende gevoelens gehad tegenover mensen. Vermoedelijk kom ik op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats in contact met de verkeerde mensen... Lees hier nog een kleine anekdote...
Aan een T-splitsing haal ik mijn landkaart boven en spreek ik de enige andere ziel aan op dit verlaten stuk weg. Het blijkt een vrouw te zijn, ik schat rond de 40, moeilijk te zien want ze draagt mondmasker en helm. Ze komt naar me toe en grijpt me doelgericht in het kruis!! Met haar vingers maakt ze met enkele bewegingen duidelijk dat ze sex wil... Ik maak op mijn beurt duidelijk dat ik geen interesse heb, en enkel maar de weg wil weten, en duw haar weg aangezien ze me nog meer betast. Maar ze blijft volhouden en grijpt me nog 2 x in het kruis! Met mijn opengeplooide kaart en mijn fiets tussen de benen, nam het wat tijd om me uit de voeten te maken... Ze liep me nog achterna en even vreesde ik dat ze de achtervolging zou inzetten op haar scooter... In mijn vlucht nam ik gelukkig de juiste richting!

In 'overcharging' is men ook de beste in Vietnam. Ik vermoed dat men denkt dat ik Rus ben, en me daardoor soms het 4 dubbele wil aanrekenen! Mede met het feit dat het kouder en regenachtiger worden naarmate ik noordelijker ga, beslis ik om niet tot Hanoi en Sapa te reizen. Misschien voor een volgende Vietnamreis?!

Bekijk mijn foto's: https://picasaweb.google.com/rekkieboy/Vietnam2012#