Tet newyear, honger, koude, van Ving tot Phonsavan

Vooral toeristen op de nachtbus richting Hanoi, maar ook enkele locals. De locals zitten soms met 3 op een ligzetel... Het is duidelijk dat momenteel heel wat Vietnamezen rondreizen n.a.v. Tet newyear! Mijn fiets gaat onderin het bagageruim, geen probleem want er wordt zelfs een motorfiets bijgestoken!
Om 1u s' nachts word ik als enige gedropt in het slapende Ving, duidelijk een koele stad zonder enig toerisme. Ik fiets richting station waar nog wat beweging is, maar ben er al even snel weg aangezien er verkeerde zaken worden geinsinueerd van zodra ze me zien... Als bij wonder, enkele straten verderop, vind ik nog een deftig hotel, die me dan ook als normale klant behandelt. Dan heeft de Lonely Planet versie 2008 uiteindelijk toch nog zijn nut bewezen... Voor de rest is die in Vietnam totaal achterhaald en dus volstrekt overbodige bagage! De enorme snelle evolutie in dit land zal daar grotendeels oorzaak van zijn.

's Ochtends regent het, maar ik beslis toch te fietsen vandaag. Na een noodlesoepje, onder een regenzeiltje bij een straatstandje, trek ik mijn regenjas aan (nog een geluk dat ik die kocht in Da Lat!) en vertrek volle moed, klaar om lekker vuil te worden! Het leven gaat zijn gewone gangetje hier, regen of niet, men blijft ook alles vervoeren op hun brommers. Ik zie bijzonder veel kleine mandarijnboompjes en schilderijen vervoerd worden, vermoedelijk het Tet-geschenk bij uitstek? Ze hebben heel praktische regenponcho's voor op hun brommers, zelfs met transparant deel dat over koplamp ligt!
Heerlijk is dat, om door de regen te rijden! Ik word helemaal smerig door de modder op de weg! Geen probleem, ik vind wel een car/motorbike-wash, aangezien Vietnamezen heel ijdel zijn, vind je die overal!
Opmerkelijk veel shops en eethuisjes zijn gesloten, ook guesthouses zijn gesloten... Nadat men mij een kamer toont in een guesthouse en de prijs zegt, stuurt men me toch weg! Gesloten… Grappig! Iets verderop kan ik wel blijven. Er is nog een eethuisje open en een eenvoudig noodlesoepje kan mijn honger een beetje stillen... Geen feestelijk (tet) oudejaarsmaal dus... Om middernacht geniet ik van het vuurwerk vanop mijn balkon. (Dus dat was voor mij 2 x nieuwjaar in 1 maand) De eigenaars van het guesthouse bidden onverstoord bij hun Boeddha op het balkon.

De volgende dag fiets ik noodgedwongen 120 km. Alle dorpjes zijn verlaten, alle shops, eetgelegenheden en guesthouses zijn gesloten... Nadat het al donker is en aan het miezeren, kom ik aan in Hao Bing. Ook hier zo goed als alles gesloten… Gelukkig vind ik aan het einde van het stadje een guesthouse, en na wat rondzoeken vind ik iemand die me met veel tegenzin naar een kamer brengt. Geen resto noch streetfood, dus in 1 van de 2 shops die open is koop ik wat bier, enkele mini worstjes en droge koekjes (zie foto)… Samen met 3 smeerkaasjes die ik nog had, niet het ideale menu om aan te sterken na een stevige fietsdag, maar ik schiet spontaan in de lach als ik denk aan de leuke momenten eerder op de dag. Amper verkeer op de weg, maar vooral jongeren op hun brommers, heel uitbundig wegens vakantie, me allemaal 'hello' of 'happy newyear' toeroepend! Ik word ook constant gefotografeerd (dat doen ze met hun gsm) en ze komen naast me rijden om me te bekijken of voor een korte babbel! (zie foto van de 3 meisjes) Vooral als ik word toegejuigd in de dorpjes, voel ik me als een coureur in een wielerwedstrijd!

De volgende ochtend doorkruis ik het volledige stadje op zoek naar eten, niets is open… Ik stop bij een eethuisje waar de tafels gedekt staan, en spreek de mensen aan, blijkbaar hebben ze straks familie op bezoek… dus het is gesloten… Ik dring wat aan, kijk wat zielig, en mag uiteindelijk toch aan tafel! Ik krijg verschillende schoteltjes geserveerd, die ik onmogelijk allemaal kan opeten! Plots word ik dus behandeld als een lid van de familie, men schenkt me bier in en ik moet ook vodka meedrinken met de mannen! Van een verrassend ontbijt gesproken!
In de namiddag fiets ik verder tot Muong Xen, het laatste stadje van enige betekenis voor de grens. Opnieuw geen eten, maar in een shop krijg ik toch met handen en voeten uitgelegd om me een pakje noodlesoep op te warmen… De rest van de honger stil ik met mango’s en koekjes.
Hoe dichter ik naar de Laos grens kom, hoe bergachtiger, kouder en meer regenachtig. Een t-shirt volstaat niet meer bij het fietsen!
De dorpjes worden ook primitiever, en ik zie vooral houten en rieten hutjes. In de dorpjes de typische dieren, maar nu ook geiten, parelhoentjes, kalkoenen,… Onderweg bamboebruggen naar dorpjes aan de overkant van de rivier, het zijn fantastische constructies, geen enkele brug is dezelfde!

De laatste 25 kilometers naar de grens zijn allemaal bergop! Na een goeie 10 kilometer kom ik in de regenwolken terecht. Er is veel wind, het is koud, ik ben doornat van het zweet en de miezerregen. Ik vraag me af waar ik met bezig ben, en vooral waarom! Nu ja, wegens Tet was er geen andere keus dan fietsen, volledig Vietnam ligt plat…geen enkele bus, nog andere westerling gezien sinds 4 dagen…
Het zicht is soms beperkt tot 20m, plots kom ik in een dorpje, Nam Can, waar verschillende vrouwen in traditionele kledij lopen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is in dit rotweer! De jonge meisjes poseren gewillig! Schitterend, ik weet terug waarom ik hier fiets :-)
Aan de grensovergang amper beweging, enkele vrachtwagentjes met wat buffels erop, en een kleine bus met Vietnamese studenten op weg naar Vientiane. Ik sta te rillen aan het loket en het lukt me in het eerste kwartier niet om mijn departure en arrival card in te vullen… na me wat af te drogen en om te kleden gaat het beter. Na het papierwerk en betalen, krijg ik vlot mijn 30 dagen visa, en kan ik verder fietsen!
Voorbij de grensovergang zie ik onmiddellijk de eerste Beerlao reclames. Een frisse Beerloa wou ik helemaal niet, maar ik had best een warm thee kunnen apprecieren… helaas ook hier alles gesloten! Het stijgen bleek niet op te houden! Nog steeds in de wolken deed ik nog 10km bergop… Daarna was ik plots de pas over en begon de weg vlot te dalen, gelukkig maar! Uiteindelijk kwam ik vanuit die natte wolken onderuit en beland ik in een klein dorpje met guesthouses. Na een warme douche zoek ik wat te eten, maar het is nog steeds ijskoud, de locals lopen hier dik ingeduffeld rond. Ik daarentegen heb geen dikke trui bij me (tja, pack light, dat komt ervan). Dan maar vroeg in bed, onder 3 dekens! Ik had zelfs geen zin in bier, zo koud had ik het, en vooral… zo moe was ik!

Fietsen in Laos is zalig, dat merk ik meteen! Ik ben precies de enige op de weg! De dorpjes zijn zo rustig en het is er zo stil! Het is zo verleidelijk om uren te blijven zitten bij de eethuisjes, om gewoon te kijken naar de mensen en dieren die er rondlopen…


Bekijk mijn foto's: https://picasaweb.google.com/rekkieboy/Vietnam2012#